رد پای مسافر خیال

1) فرقست ازآب خضرکه ظلمات جای اوست           تا آب ما که منبعش الله اکبرست .  

               آبی که خضر، حیات از او یافت/           در میکده جو که جام دارد.

             روان تشنه ی ما را به جرعه‌ای درياب/      چو می‌دهند زلال خضر ز جام جمت

فيض ازل به زور وزر ار آمدي به دست              آب خضر نصيبه ی  اسكندر آمدي

2) ای حافظ همچنان که جرقه ای برای آتش زدن و سوختن شهر امپراتوران کافی است از گفته ی شورانگیز تو چنان آتشی بر دلم نشسته که سراپای مرا در تب و تاب افکنده است. 

3) هر سه پنهان نمی مانند و از راز درون خبر می دهند.

4)  در قطعه ی تقلید: تو آن كشتي اي كه مغرورانه ، باد در باديان افكنده است تا سينه ي دريا را بشكافد و پاي بر سر امواج نهد و من آن تخته پاره ام كه بيخودانه سيلي خور اقيانوسم .

5) خرامان بشد سوی آب روان            چنان چون شده بازجوید روان

آتش است این بانگ نای و نیست باد/    هرکه این آتش ندارد، نیست باد

      من هر چه ديده ام زدل و ديده ديده ام                  گاهي زدل بود گله ، گاهي ز ديده ام