رد پای مسافر خیال

1) - پرگو (آكنده گوش ، ژاژخاي ) كم گوي (سرافراز ، كم آواز ، تامل كننده در جواب ، داراي سخنان مرواريد مانند )

2) کوه و صدف و مشک.

3) نباید سخن گفت ناساخته           نشاید بریدن نینداخته

4)صدف وار گوهرشناسان راز            دهان جز به لؤلؤ نکردند باز

 با بيت دهم : حذر كن ز نادان ده مرده گوي              چو دانا يكي گوي و پرورده گوي

با بيت يازدهم نيز ارتباط دارد

5) انسان پرگو ،گوش شنوا و نصیحت پذیر ندارد. آكنده گوش در لغت به معني كر است و كنايه از نصيحت ناپذير . كسي كه زياد سخن مي گويد چون فرصت شنيدن ندارد سخن در گوش او فرو نمي رود و مثل فردي است كه گوشش كر است و طبيعتاٌ به اندرز و حرف ديگران گوش نمي دهد.

6) اخلاقی، چون موضوع آن خیر و نیکی و پند واندرز است.

7) شعرهاي تعليمي در قديم غالباً مشتمل بر سرودهاي اخلاقي ، ديني و عارفانه بود ولي از انقلاب مشروطه به بعد مسائل سياسي اجتماعي و روانشناسي نيز به حوزه ي شعر تعليمي وارد شد.